Wedstrijdverslagen Heren 1

Deel 10: tegen jonge honden is het lastig rennen

Assist – Menhir: 68-59

We wilden eigenlijk niet spelen in Assen. Niet omdat het tijdstip ons niet aanstond (elf uur in de ochtend, alsjeblieft!), maar omdat we vijf spelers misten. Jeroen K, Jeroen Z, Hindrik, Jehannes, Ali, dat is toevallig: een guard, twee forwards en twee centers, een compleet team was er dus niet bij. Dat zouden we merken. Aan de andere kant had Gerlof eerder in de week goed nieuws en slecht nieuws gebracht. Het goede nieuws was volgens hemzelf dat hij mee kon doen. Het slechte nieuws was ook volgens hemzelf dat hij mee zou doen.

In Jan’s auto klonk ongelofelijk slechte muziek. Welk radiostation het was ben ik vergeten, maar Jan nam gelukkig ook verzoekjes aan en het werd dus een uurtje John Mayer. Goede keus vond Sybo, “kon ik prima op slapen!”. In Assen bleek de tijd stilgestaan te hebben. De hal heeft een gladde houten vloer uit het jaar kruik en de baskets stammen uit dezelfde periode. Arnold kon zich herinneren hier nog tegen een eredivisieclub gespeeld te hebben. Assen in de eredivisie? Jazeker, maar wel in de vorige eeuw (1996-1999). Arnold gaat ook al een tijdje mee…

De tegenpartij is een uit de jeugd weggepromoveerd U22-team. Tegen ons U22 team hadden ze al bewezen dat ze veel te sterk waren voor die klasse. En wij konden ook aan de bak. Het werd een moeizame strijd, want we speelden tegen drie tegenstanders: Assist, de arbiters en vooral onszelf. De arbitrage wist de fluit prima te hanteren en legde regelmatig het spel stil. Voor fouten? Voor overtredingen? Ja, nou, spelen met het shirt uit de broek is waarschijnlijk een overtreding. Bovendien zagen ze ons aan voor Mustangs. Emmen, Sneek, één pot nat, dat is wel zo! Misschien waren we inderdaad onszelf niet vandaag…

Assist leidde na tien minuten met 16-7. Genoeg bewijs dat we niet makkelijk tot scoren kwamen. Wat dan niet helpt is dat je als je één tegen één naar de basket gaat je gewoon keer op keer foutief afgestopt mag worden zonder vrije worpen te krijgen. In het tweede kwart ging het ietsje beter, maar we bleven achter de feiten en achter de thuisploeg aan rennen. Bij rust was het 36-31. Achter de tafel zaten twee jochies van net tien-plus die bescheiden tegen de scheidsrechters zeiden dat er volgens het wedstrijdformulier iemand gediskwalificeerd moest worden. Mats was namelijk als een fervent scrabbelaar lettertjes aan het verzamelen geweest (T,U). Maar hij mocht door!

We bleven dus in leven in de tweede helft, ondanks de barrage aan driepunters van Assist en ondanks het feit dat we keer op keer geblokt werden door een vlaggenmast van twee meter vijfendertig. Bij 49-50 kwamen we zelfs even op voorsprong. Maar we konden door het gebrek aan wissels de pot niet over de streep trekken. De vermoeidheid sloeg toe, zeker bij Danny. Die was de hele nacht wakker gehouden. Geloof het of niet: er woont een vermeende pedofiel in zijn buurt en ouders van een slachtoffer kwamen eventjes verhaal halen. Dat mogen ze vierentwintig uur per dag doen dus waarom niet ’s nachts. Toen Mats uiteindelijk toch het veld uit moest met vijf fout was het eerste wat zijn vervanger Arnold deed de bal aan de tegenpartij geven. Toen was het direct klaar en konden we naar huis. Weer met John Mayer op de achtergrond, maar toch schrok Sybo bij Drachten wakker: “zijn we de bidons niet vergeten?”

Scores: Arnold (die van die steunkousen) 0, Sybo (eerste opdracht koud in het veld: achter een lange bal aanrennen) 0, Gerlof (die lijnen leer je nog wel lopen) 2, Jan (mocht als IT’-er weer bijspringen toen de tablet crashte) 2, Niels (lang met vier fouten gespeeld, het einde gehaald) 5, Johannes (dagje Drenthe, na afloop door naar Hoogeveen voor nog een potje) 8, Danny (gauw naar huis om bij te slapen) 15, Mats (PUT achter zijn naam op het scoreformulier) 27.